Część rekonesansowa

Cały przepłynięty szlak

Refleksje prowadzącego

Pierwsza wyprawa kajakowa do Estonii udała się nawet ponad oczekiwania, które przecież były jak zwykle niemałe (koszty również). Ale szczęście nam sprzyjało. Po pierwsze z naszym przyjazdem do Estonii zakończył się 2-miesięczny okres chłodu i opadów. W związku z tym koryta rzek były wypełnione po brzegi wodą, co przydawało im znacznie urody i co nie mniej istotne ujmowało im znacznie uciążliwości, ale tego ostatniego nie mogliśmy wiedzieć z całą pewnością – okazało się to dopiero 3 lata później na spływie innej grupy tą samą trasą. Po drugie 34-osobowa spływowa ekipa była fantastycznie zgrana od samego początku, choć wiele osób się wcześniej nie znało. Humorów nie popsuło dwóm koleżankom nie zabranie nawet kompletnego namiotu. O każdym uczestniku można powiedzieć, że był ciekawą i wyrazistą, ale nie narzucającą się ponad miarę osobowością. Ech, ... gdyby tak było zawsze – pomarzyć dobra rzecz.

6 rzek i 6 jezior (licząc również te w delcie Emy przed jej ujściem do jeziora Pejpus) w dwóch rozległych rezerwatach przyrody i zwiedzanie uniwersyteckiego miasta Tartu (historyczny Dorpat) po drodze, znanego również z najbardziej chyba na świecie wzruszającej fontanny (zdjęcie). Szlak wiódł przez dwa rozległe rezerwaty przyrody o łącznej powierzchni 550 km². Zamieszkuje w nich tylko kilkunastu stałych mieszkańców. Zachwyceni uczestnicy spływu określili je krótko: „fantastyczna nierzeczywistość”. Pytani o to po trzech latach nie zmienili zdania.

Zamoczyliśmy wiosła najdalej na północy ze wszystkich dotychczasowych wypraw (58,914903 N) na rzece Pedja w dorzeczu Emy przy moście na drodze pomiędzy Sadala i Simuna, czyli w miejscu startu spływu.

Więcej szczegółów w zamieszczonej relacji. Jak zwykle zebrano informacje o szlaku, które miały się przydać 3 lata później.